Μια άκρως επικίνδυνη εξωτερική πολιτική μας οδηγεί σύντομα σε επικίνδυνες εξελίξεις

Για πρώτη φορά  μετά τη Μεταπολίτευση, ζούμε σήμερα ένα φαινόμενο πρωτόγνωρο. Μιλάω για το άπλωμα του τουρκικού αναθεωρητισμού που ξετυλίγεται πλέον  παντού. Στη Θράκη μας, εξαγοράζονται χιλιάδες σπίτια από Τούρκους μέσω εταιριών με έδρα τη Βουλγαρία. Στα Δωδεκάνησα το ίδιο φαινόμενο. Και πάνω απ’ όλα εδώ στην Κρήτη, η Ελλάδα αμφισβητείται ανατολικά, βόρεια και προς το νότο με τη “Γαλάζια Πατρίδα”. Που διεκδικεί ανοιχτά πια, το μισό Αιγαίο, κι όλη τη θαλάσσια περιοχή ως τη Λιβύη.

Δεν μπορούμε να παραμένουμε αδρανείς, όταν η Τουρκία εκτελεί βήμα-βήμα  σχεδιασμούς δεκαετιών. Ποιο πολιτικό κόμμα, δεξιό ή αριστερό, διαφωνεί ότι επιβάλλεται να κινηθούμε ΠΡΙΝ και όχι μετά, από τις νέες Τουρκικές παρανομίες και προκλήσεις; Πρότεινα- και το επαναφέρω σήμερα- να προκαλέσουμε έκτακτη σύγκληση Κορυφής στην ΕΕ, με θέμα τις συνεχείς Τουρκικές προκλήσεις. Γιατί η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος, είναι έδαφος της Ευρώπης.

Και η Ευρώπη δεν είναι δυνατόν να δείχνει, σε όλα σχεδόν δυστυχώς τα ζητήματα, ότι είναι άβουλη και παράλυτη.

Και θα πρέπει η Ευρώπη να καταλάβει γιατί η Ελλάδα οφείλει άμεσα να ξεκαθαρίσει τον δικό της γεωπολιτικό ορίζοντα που είναι ταυτόχρονα και ορίζοντας της Ευρώπης.

Και αν με ρωτάτε πώς ξεκαθαρίζεται ο ορίζοντας θα πω με έναν μόνο τρόπο. Να γίνει άμεσα καθαρό ότι η Τουρκία θα έχει κόστος εάν δεν συμμορφωθεί με τη νομιμότητα. Και στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ.

Ότι δηλαδή θα μπλοκάρουμε συμφωνίες και θα απαιτήσουμε “ίδια μέτρα και ίδια σταθμά” στη διεθνή σκακιέρα.

Στο σημείο αυτό θέλω την ιδιαίτερη προσοχή σας: Γιατί άμεσα ; Διότι αν κινηθούμε κατόπιν εορτής, εγκυμονεί ο κίνδυνος μιας καλοστημένης παγίδας της Τουρκίας.

Ακούστε: η Τουρκία σχεδιάζει τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Κι ένα μεγάλο γι αυτήν πλεονέκτημα, θα ήταν να δεχτεί το ΝΑΤΟ τη δημιουργία δυο νέων  Στρατηγείων που η Τουρκία επιθυμεί να γίνουν στην Κωνσταντινούπολη και στα Άδανα. Τυχόν τέτοια εξέλιξη σημαίνει ότι η Τουρκία παίρνει στα χέρια της με τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ τον επιχειρησιακό έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου.

Ο Ερντογάν, με άλλα λόγια, “κτυπάει” από δυο πλευρές: από τη μια, με το πιο παράνομο στην παγκόσμια ιστορία νομοσχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας σε βάρος του μισού Αιγαίου μας, κι από την άλλη, με τα δυο Στρατηγεία του ΝΑΤΟ. Όμως προσέξτε, στο ΝΑΤΟ απαιτείται ομοφωνία. Και τίποτα δεν θα εμπόδιζε  την Τουρκία να αναβάλλει -προσωρινά βέβαια- τη ψήφιση του νομοσχεδίου της Γαλάζιας Πατρίδας, ώστε  φορώντας έτσι το μανδύα του “καλού παιδιού”, να απαιτήσει και τη δική μας έγκριση για τα δυο νατοϊκά Στρατηγεία.

Εμείς στο πλαίσιο της φιλίας μας να υπογράψουμε και εκείνη αργότερα να επανέλθει στους γνωστούς παραλογισμούς της, έτοιμη να ξαναφέρει το νόμο για τη Γαλάζια Πατρίδα….

Γι αυτό φωνάζω. ΤΩΡΑ πρέπει να κινηθούμε, πριν να είναι αργά. Έχουμε εναλλακτικές. Να δηλώσουμε από τώρα, προληπτικά, ότι η Ελλάδα θα βάλει Βέτο για τα δύο ΝΑΤΟικα Στρατηγεία,  εάν δεν ακυρωθούν οριστικά, με διεθνή κι εγγυημένη δέσμευση, τα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας.  Και η Ελλάδα να αντιπροτείνει στο ΝΑΤΟ τη δημιουργία ενός νέου Στρατηγείου ή Επιχειρησιακού κέντρου στην Κάρπαθο.

Κι ακόμη η Ελληνική Βουλή να νομοθετήσει εξαρχής το δικό μας συνολικό εθνικό στάτους 

Προσέξτε: η επεκτατικότητα της Τουρκίας σχετίζεται άμεσα και με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής. Εάν η Ελλάδα στερηθεί τους πόρους που της ανήκουν, δυσχεραίνει η οικονομική μας πρόοδος και η ανάπτυξη της οικονομίας μας. Κι αυτό θα επηρεάζει μόνιμα την καθημερινή μας ζωή.

Κάτι ακόμα: η ΕΕ πρέπει να ξέρει ότι αν ο προκλητικός Ράμα συνεχίσει να μη σέβεται την ελληνική μειονότητα, η Ελλάδα  θα μπλοκάρει την Αλβανία, παντού. Όπως να ξέρουν και τα Σκόπια ότι τυχόν συνέχιση της αλυτρωτικής τους πολιτικής δεν θα αντιμετωπισθεί μόνο από τη Βουλγαρία, αλλά και από εμάς.

Τα οποία Σκόπια ούτε καν και  αυτήν την εθνικά επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών δεν έχουν τηρήσει. Επιτέλους, η Ελλάδα δεν μπορεί να  είναι ο “χρήσιμος ηλίθιος”, ο “δεδομένος υπάκουος” της περιοχής.

Θα μου πείτε, θα τα κάνει αυτά η κυβέρνηση Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη; Του υπουργού των Εξωτερικών  που είπε δημόσια “ας με πουν και μειοδότη ”και  μετά μας δήλωσε και “φιλέλληνας”;

Ή μήπως του υφυπουργού των Εξωτερικών ο οποίος δήλωσε ότι δεν επεκτείνουμε στα 12 μίλια γιατί …θα πέσουμε, λέει, στην Τουρκική στεριά;  Καμία σοβαρότητα, ότι να ‘ναι…

Μπορεί να αντιδράσει η κυβέρνηση των λεγόμενων “ήρεμων νερών” που είναι δυστυχώς τελείως φουρτουνιασμένα;

Μπορεί να αντιδράσει η κυβέρνηση που αφού υπέγραψε πανηγυρικά συνθήκη Φιλίας με την Τουρκία , ανησυχεί τώρα μήπως οι Τούρκοι την καταπατούν; Είναι όλα αυτά σοβαρή εξωτερική πολιτική; Κι όμως αυτή την εντύπωση, ότι όλα πάνε καλά, δημιουργούμε διεθνώς, με απόλυτη ευθύνη της κυβέρνησης. Είχαμε  δήθεν “ήρεμα νερά” με την Τουρκία, όχι γιατί αυτή έπαψε να μας προκαλεί. Αλλά γιατί εμείς πάψαμε να αντιδρούμε!

Θα μου πείτε, καλά, είχε πάψει ποτέ η Τουρκία να μας προκαλεί;

Σωστά!  Αλλά:

Το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο που υφαρπάζει ελληνική ΑΟΖ, επί ποιάς κυβερνήσεως έγινε;

Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» που υιοθετήθηκε επισήμως από την Άγκυρα κι άρχισε να διδάσκεται στα σχολεία της, επί ποιάς κυβερνήσεως έγινε;

Ή παρεμπόδιση της πόντισης του καλωδίου έξω από την Κάσο, επί ποιάς κυβερνήσεως έγινε;

Navtex διαρκείας από την πλευρά της Τουρκίας στο μισό Αιγαίο, επί ποιάς κυβερνήσεως έγινε;

Και νόμος που δεσμεύει το μισό Αιγαίο στη δικαιοδοσία της Άγκυρας που θέλουν να ψηφίσουν οι Τούρκοι, επί ποιάς κυβερνήσεως γίνεται;

Και πώς έγιναν όλα αυτά; Έγιναν γιατί απλούστατα η ελληνική κυβέρνηση άλλαξε το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής. Εγκαταλείψαμε τη σταθερότητα των θέσεών μας και την αντικαταστήσαμε με τον κατευνασμό.

Αλήθεια, σας θυμίζει κάτι αυτό; Το ίδιο ακριβώς επιχείρημα επικαλέστηκε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το 2019, όταν έκανε την κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών. Και τότε πάψαμε να υπερασπιζόμαστε τις εθνικές θέσεις όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων και κάναμε πίσω! Αναγνωρίσαμε “εθνότητα” και “γλώσσα Μακεδόνων”.

Λύσαμε, μήπως, το Μακεδονικό; Όχι! Δώσαμε μόνοι μας το όνομα, το οποίο βέβαια είναι και  το όχημα του Σκοπιανού αλυτρωτισμού. Κι ενώ η Ελλάδα έπαψε να αντιδρά στο όνομα, άρχισε να αντιδρά η Βουλγαρία και στην εθνότητα και στη γλώσσα. Ετσι το πρόβλημα έμεινε ανοικτό, απλώς εμείς έχουμε παραιτηθεί από το βέτο…