Η πολιτική, τελικά, δεν είναι μόνο τι λες. Είναι και τι κάνεις – ή τι δεν κάνεις. Παρακολουθώ με ενδιαφέρον την ιστορία που άνοιξε η Ελένη Καραγεωργοπούλου μετά την αποχώρησή της από την Πλεύση Ελευθερίας και ομολογώ ότι ένα σημείο μου έχει κολλήσει στο μυαλό.
Η καταγγελία της ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν της επέτρεπε να καταθέτει ερωτήσεις προς τον Νίκος Δένδιας. Μια καταγγελία που, όπως σωστά επισήμανε ο Άδωνις Γεωργιάδης, υπονοεί – έστω εμμέσως – ότι θα μπορούσε να υπάρχει κάποιου είδους «συμφωνία» Δένδια – Κωνσταντοπούλου.
Ο κ. Γεωργιάδης ήταν ξεκάθαρος: αν έλεγε κάτι τέτοιο για τον ίδιο, θα είχε ήδη καταθέσει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση. Και πήγε ένα βήμα παραπέρα: κάλεσε ουσιαστικά τον κ. Δένδια να πράξει το ίδιο, για να αποδείξει – στο δικαστήριο – ότι ο ισχυρισμός είναι ψευδής.
Και εδώ είναι το ζουμί.
Αν η δήλωση της κ. Καραγεωργοπούλου είναι «ακραία συκοφαντική», τότε γιατί δεν έχει κινηθεί νομικά ο κ. Δένδιας; Μιλάμε για έναν έμπειρο πολιτικό, που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αφήνει φήμες να αιωρούνται.
Αν λοιπόν θίγεται η τιμή και η υπόληψή του με έναν τόσο βαρύ υπαινιγμό, η φυσική αντίδραση δεν θα ήταν η προσφυγή στη Δικαιοσύνη; Η απουσία μήνυσης δημιουργεί ερωτήματα. Όχι κατηγορίες – ερωτήματα.
Διότι στην πολιτική, όταν αφήνεις μια τόσο σοβαρή αιχμή να αιωρείται, επιτρέπεις στη σκιά να μεγαλώνει. Και όσο δεν υπάρχει θεσμική απάντηση, τόσο η δημόσια συζήτηση θα περιστρέφεται γύρω από το «τι μπορεί να σημαίνει αυτό».
Εδώ δεν μιλάμε για μια απλή εσωκομματική γκρίνια. Μιλάμε για μια αναφορά που, αν σταθεί, πλήττει την εικόνα ανεξαρτησίας και πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε διαφορετικούς χώρους.