Ο Νίκος Δένδιας ζει ένα επικοινωνιακό δράμα ... καθώς προσπαθεί μάταια .... να κοροιδέψει τους πάντες
Των παθών του τον τάραχο έχει τραβήξει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας μετά από την επικοινωνιακή “πατάτα” που έκανε στη διαχείριση της υπόθεσης με το μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας (USV). Δε λέμε “Magura” ή οποιοδήποτε άλλο, διότι στην κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσουν επιτέλους και να ενημερώσουν επίσημα. Και όταν μάθουμε οριστικά, θα σας το μεταφέρουμε. Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό, αλλά το δράμα που ζει ο Νίκος Δένδιας…
Έπεσαν όλοι να τον φάνε. Άδικα; Όχι, ασφαλώς. Ήταν νομοτελειακό πως θα συμβεί η στραβή. Ας πρόσεχε, όταν το σύνολο της “μεταρρυθμιστικής” πολιτικής του στο υπουργείο, που έτσι και αλλιώς είναι άκρως αμφιλεγόμενη για πολλούς, χαρακτηρίζεται από μια ακραία επικοινωνιακή προώθηση στην ελληνική κοινωνία. Με σημείο εκκίνησης την πασιφανή πεποίθησή του ότι είναι ο καλύτερος υπουργός Εθνικής Άμυνας της Μεταπολίτευσης – ναι, το πιστεύει – το επόμενο βήμα δεν είναι μακριά. Ότι είναι ο εκλεκτός που θα πρέπει να μας κυβερνήσει γενικότερα.
Όπως δείχνει και το αυτάρεσκο και διακριτικά ειρωνικό ύφος που συχνά πυκνά φοράει ο Δένδιας στη δημόσια παρουσία του. Κάπως έτσι όμως έρχεται και το λάθος. Αυτή τη φορά, ίσως και να αποδειχθεί μοιραίο. Η υποδομή άρχισε να οικοδομείται όταν πολιτικοί συντάκτες “παρατήρησαν”, πως όποτε το Μέγαρο Μαξίμου άρχιζε να εκνευρίζεται με τη στάση και τις – όχι πάντα διακριτικές – αποστάσεις που έπαιρνε από την κυβερνητική πολιτική, έβρισκε πάντα την ευκαιρία, με κάποιον τρόπο, να επιδείξει κομματική νομιμοφροσύνη και να δηλώσει “στρατιώτης της παράταξης”.
Δηλαδή, δε θα τον έλεγες “κομματικά γενναίο” και αποφασισμένο να αμφισβητήσει τον αρχηγό και να παρουσιαστεί ευθαρσώς ως ο νέος υποψήφιος σωτήρας του έθνους. Αφού πρώτα αναλάμβανε τα ηνία στη Νέα τη Δημοκρατία που δεν πατάει και τόσο καλά στα πόδια της εδώ και κάμποσο καιρό! Ως αποτέλεσμα, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα αντιστρατευόταν το άλλο. Μόλις ο πολιτικός λόγος μετατρεπόταν σε διακριτή φωνή, οι κακεντρεχείς αντιλαμβάνονταν ότι ο δελφίνος δε θα είχε μέλλον, αφού υπονομευόταν από την αγχώδη και εσπευσμένη επάνοδο στο κομματικό μαντρί.
Καλά όλα αυτά, που καταλήγουν όμως; Στο ότι δεν ήταν μόνο ο Δένδιας που άλλαξε ως πολιτικός χαμαιλέων τη στάση του, ξανά, μόλις άρχιζε να εκνευρίζεται ο Μητσοτάκης και κυκλοφορούσαν φήμες περί αντικατάστασής του από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Λογικό βέβαια, μέχρι ένα σημείο, αφού πρόκειται για θέση ανέξοδης διαρκούς πολιτικής προβολής και μάλιστα σε αντικείμενο παραδοσιακά υπεράνω σοβαρής κριτικής στην Ελλάδα. Του δίνει μάλιστα την ευκαιρία να καλλιεργήσει το προφίλ του κατά κάποιον τρόπο “υπερκομματικού“, ενός προσώπου κοινής αποδοχής και να αναδυθεί ως αυτονόητη λύση, σε περίπτωση που πολιτικά, το “καράβι” Ελλάς δείξει σημάδια αστάθειας σε κάποια φουρτούνα…
