Τα φέρετρα περίμεναν. Η Αλαμουντίν όχι.
Υπάρχουν στιγμές που ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν κρίνεται από το πού επιλέγει να βρίσκεται.
Σήμερα δύο Έλληνες αεροπόροι οδηγήθηκαν στην τελευταία τους κατοικία. Ο επισμηναγός Ιωάννης Μπλέσιας στον Πύργο. Ο σμηναγός Δημήτριος Πέτρου στα Ιωάννινα. Νεκροί πάνω στην υπηρεσία, νεκροί μέσα στη στολή, νεκροί για την Πολεμική Αεροπορία, εν ώρα υπηρεσίας και ένεκα αυτής. Όμως π Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν πήγε να τους αποχαιρετήσει.
Έστειλε, βεβαίως, τα συλλυπητήριά του. Οι λέξεις είναι πάντοτε διαθέσιμες. Ένα δελτίο Τύπου γράφεται γρήγορα, μια «βαθύτατη θλίψη» ακόμη γρηγορότερα.
Η παρουσία όμως δεν γράφεται. Δίνεται. Την ίδια ημέρα ο κ. Κωνσταντίνος Τασούλας υποδέχθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο την Αμάλ Αλαμουντίν Κλούνεϊ!!!
Μόνο που υπάρχει μια εικόνα που δεν φεύγει εύκολα από το μυαλό. Στον Πύργο και στα Ιωάννινα υπήρχαν σήμερα δύο φέρετρα σκεπασμένα με την ελληνική σημαία. Στην Αθήνα υπήρχε το Προεδρικό Μέγαρο και η Αμάλ Αλαμουντίν. Αυτό δεν είναι θέμα εθιμοτυπίας. Είναι θέμα ιεράρχησης. Εξάλλου και χωρίς αυτήν ΔΕΝ ήταν διατεθημένος να πάει.
Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου αντιθέτως, είχε κάνει κάτι αυτονόητο στις προηγούμενες τραγωδίες της Πολεμικής Αεροπορίας, είχε πάει στις κηδείες των αεροπόρων. Είχε σταθεί απέναντι στις οικογένειες. Είχε πάει εκεί όπου δεν υπήρχε τίποτα να «κερδίσει» επικοινωνιακά.
Γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία του θεσμού. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι διακοσμητικός οικοδεσπότης του Προεδρικού Μεγάρου. Είναι ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας και αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων.
Όταν δύο Έλληνες χειριστές σκοτώνονται , ο Πρόεδρος δεν πρέπει να είναι απλώς εκείνος που θα εκδώσει ανακοίνωση για τον θάνατό τους. Πρέπει να είναι εκείνος που θα σκύψει το κεφάλι μπροστά στα φέρετρά τους.
Γιατί, κύριε Πρόεδρε, η Αμάλ Αλαμουντίν μπορεί να περιμένει λίγες ώρες.
Οι νεκροί δεν περιμένουν.
Οι οικογένειές τους θυμούνται ποιοι στάθηκαν δίπλα τους όταν έκλεισε το φέρετρο.Εκεί μετριέται τελικά ένας Πρόεδρος. Όχι στα μεγάλα λόγια. Στις δύσκολες παρουσίες.
