Το ανήθικο σενάριο της «εκμίσθωσης» της πατρίδας: Τα ελληνικά νησιά ως «ρεζέρβα» του Ισραήλ και η εθνική ξεφτίλα
Κύκλοι του Μπένι Γκαντς και το Εβραϊκό Εθνικό Ταμείο «βλέπουν» 40 ακατοίκητα νησιά μας ως καταφύγια για Ισραηλινούς – Η γεωπολιτική ύβρις που αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως οικόπεδο και η αφωνία της Αθήνας μπροστά στις ορέξεις των «συμμάχων»
Σε μια περίοδο που η Ανατολική Μεσόγειος θυμίζει καζάνι που βράζει, ένα σενάριο που ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής αναισθησίας και εθνικής μειοδοσίας επανέρχεται στο προσκήνιο. Η ιδέα ότι τα ελληνικά νησιά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως «ασφαλή καταφύγια» για αλλοδαπούς πληθυσμούς —και συγκεκριμένα για τη μετακίνηση Ισραηλινών σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης με το Ιράν— είναι μια ωμή προσβολή της εθνικής κυριαρχίας που αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως γεωπολιτικό οικόπεδο προς ενοικίαση.
Η «Επιχείρηση Χιμνούτα» και η αξιοποίηση του ΤΑΙΠΕΔ
Οι πληροφορίες που διακινούνται από ισραηλινά μέσα, όπως η Maariv και η Haaretz, αποκαλύπτουν ένα σκοτεινό παρασκήνιο. Κύκλοι που συνδέονται με τον πρώην υπουργό Άμυνας, Μπένι Γκαντς, και το κόμμα «Μπλε και Λευκό», φέρονται να εξέτασαν σοβαρά τη χρήση κεφαλαίων του Εβραϊκού Εθνικού Ταμείου (JNF) για την απόκτηση ελληνικής γης. Η Άβρι Στάινερ, στέλεχος της εταιρείας Χιμνούτα που υπάγεται στο JNF, ήταν κυνική: «Τι θα κάνουμε αν το Ιράν επιτεθεί; Πρέπει να έχουμε εναλλακτικές». Για την Στάινερ και τους ομοίους της, τα 40 ακατοίκητα ελληνικά νησιά είναι η «ρεζέρβα» τους, ένας χώρος που μπορεί να «αναπτυχθεί» εφόσον αγοραστεί.
Το γεγονός ότι το διοικητικό συμβούλιο του JNF απέρριψε τελικά την πρόταση, όχι για λόγους ηθικής ή διεθνούς δικαίου, αλλά επειδή ο καταστατικός του σκοπός περιορίζεται στη γη του Ισραήλ, δείχνει το μέγεθος της αλαζονείας. Θεωρούν δεδομένο ότι αν αποφάσιζαν να αγοράσουν, η Ελλάδα —λόγω των μνημονίων και της οικονομικής της εξάρτησης— θα ήταν έτοιμη να ξεπουλήσει ακόμα και τα βράχια της.
Το «άλλοθι» της ασφάλειας και οι επικίνδυνες σιωπές
Δεν είναι η πρώτη φορά που τα ελληνικά νησιά μπαίνουν στο στόχαστρο τέτοιων σχεδιασμών. Ήδη από το 2012, επί εποχής Εχούντ Μπάρακ, υπήρχαν σκέψεις για μίσθωση νησιού για τις ανάγκες του ισραηλινού ναυτικού. Σήμερα όμως, με το ΤΑΙΠΕΔ να «ξεκοκαλίζει» τη δημόσια περιουσία και την κυβέρνηση Μητσοτάκη να παραχωρεί λιμάνια και ναυπηγεία με ρυθμούς πολυκαταστήματος, οι «σύμμαχοι» νιώθουν ότι μπορούν να ζητήσουν το κάτι παραπάνω: την εκχώρηση εθνικού χώρου ως «λύση ανάγκης» για τις δικές τους κρίσεις.
Όταν ο Βενιαμίν Νετανιάχου, τον Δεκέμβριο του 2025, δήλωνε παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Νίκου Χριστοδουλίδη ότι «μαζί θα διασφαλίσουμε την ελευθερία στη Μεσόγειο», κανείς δεν φανταζόταν ότι στις «ελευθερίες» αυτές περιλαμβάνεται και η μετοίκηση πληθυσμών σε ελληνικά εδάφη. Η επίκληση της ασφάλειας δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για την κατάλυση των συνόρων.
Εθνική αξιοπρέπεια ή γεωπολιτικό «εργαλείο»;
Η ίδια η διατύπωση τέτοιων προτάσεων αποκαλύπτει μια επικίνδυνη νοοτροπία: η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται ως ισότιμος εταίρος, αλλά ως ένας βολικός «υποδοχέας» για τα γεωπολιτικά αδιέξοδα τρίτων. Η αναπαραγωγή αυτών των σεναρίων αποτελεί εθνική προσβολή. Η χώρα μπορεί να αναζητά επενδύσεις, αλλά η κυριαρχία της δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, ούτε μέρος κάποιου «εφεδρικού σχεδίου» για την προστασία αλλότριων συμφερόντων.
Όσο η Αθήνα παραμένει «δεκτική» σε κάθε είδους ιδιωτικοποίηση, τόσο θα ανοίγουν οι ορέξεις εκείνων που βλέπουν τα νησιά μας ως πιόνια στην παγκόσμια σκακιέρα. Η Ελλάδα οφείλει να βάλει ένα τέλος σε αυτές τις «ατυχείς σκέψεις» πριν αυτές μετατραπούν σε τετελεσμένα.
