Μεραρχία επιτίμων ανωτάτων αξιωματικών από τον Δένδια στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο Νίκος θέλει να γίνει πρωθυπουργός μεσω δημοσίων σχέσεων .....
Η επιδημία απονομής βαθμών ανωτάτων αξιωματικών επί υπουργίας Δένδια συνεχίζεται. Φυσικά, έχει προηγηθεί απόφαση του Συμβουλίου Αρχηγών (ΣΑΓΕ), καθώς πίσω από τους αξιωματικούς… παραδοσιακά κρύβεται. Με την εξαίρεση της “Ατζέντας 2030”, όπου απουσιάζουν οι εισηγήσεις των Επιτελείων. Τα νέα “κρούσματα” αφορούν τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Αντώνη Οικονόμου και τον Διονύση Κολοβό, νομικό σύμβουλο του υπουργείου και αντιπρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
“Με προεδρικό διάταγμα που εκδόθηκε στην Αθήνα την 26.03.2026 με πρόταση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας: Απονέμεται, σύμφωνα με το τρίτο εδάφιο της παρ. 1 του άρθρου 39 του ν. 3883/2010, η ιδιότητα του Εφέδρου Αξιωματικού και ο βαθμός του Αρχιπλοιάρχου επί τιμή, κατόπιν της 5/Σ.28/22.12.2025 απόφασης του Συμβουλίου Αρχηγών Γενικών Επιτελείων, στον Οικονόμου Αντώνιο του Παναγιώτη, που γεννήθηκε το 1961 στη Θεσσαλονίκη.” Αυτό αναφέρεται στο Φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως (ΦΕΚ / Αρ. Φύλλου 1670), όπου ανακοινώνεται η απονομή στον γενικό γραμματέα, με ημερομηνία δημοσίευσης στις 27 Μαρτίου 2026.
Με λίγες ώρες διαφορά, πληροφορηθήκαμε την απονομή επίσης του βαθμού στον Διονύσιο Κολοβό, νομικό σύμβουλο του υπουργείου Εθνικής Άμυνας από το 1992 και και αντιπρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ). Η απόφαση του ΣΑΓΕ είχε εκδοθεί από τον Δεκέμβριο του 2025. Αν υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό και των δύο, είναι η εμπλοκή σε πολλά εξοπλιστικά προγράμματα. Κι αν του ενός ήταν στο επίπεδο του -απολύτως απαραίτητου- νομικού ελέγχου των ενεργειών ώστε να αποφεύγονται “παρατράγουδα”, στην περίπτωση του πολυπράγμονα γενικού γραμματέα, η εμπλοκή ήταν -και παραμένει;- σε άλλα… στάδια των διαδικασιών.
Οι αντιδράσεις και οι ψίθυροι μεταξύ αξιωματικών, εν ενεργεία και εν αποστρατεία δεν είναι λίγες για την ακολουθούμενη πρακτική επί υπουργίας Νικολάου Δένδια. Το πιο κοινό σχόλιο που ακούς, είναι, ότι κάποιοι δαπάνησαν τέσσερις δεκαετίες του επαγγελματικού τους βίου για να κατορθώσουν να ανέλθουν στην πυραμίδα της ιεραρχίας και να καταλάβουν θέση ανώτατου αξιωματικού και πλέον στο ΥΠΕΘΑ έχει στηθεί “βιομηχανία” απονομής ανώτατων βαθμών. “Εάν αυτό δε συνιστά περαιτέρω απαξίωσή τους, αναρωτιέται κανείς τι συνιστά”, ήταν το σχόλιο πολύπειρου ανώτατου αξιωματικού που έφτασε στα αυτιά του “ΚΑΤΑΔΕΙΚΤΗ”.
Το χειρότερο είναι όμως για όσους έφθασαν… στην πηγή και δεν απόλαυσαν ύδωρ, καθώς αποστρατεύτηκαν. Βρίσκουν μπροστά τους τους “δοτούς”, επειδή αποφάσισε και διέταξε ο σημερινός πολιτικός προϊστάμενος. Η επιδημία απονομών είχε ξεκινήσει με την απονομή βαθμών ανωτάτων σε πρόσωπα που έκαναν δωρεές στις Ένοπλες Δυνάμεις. Το ιοβόλο υπονοούμενο που μεταφέρθηκε στο DP, ήταν, πως η μέθοδος μετεξελίχθηκε και εργαλειοποιήθηκε για την εξασφάλιση κονδυλίων που δεν υπάρχουν…
Δηλαδή, ένα είδος “συναλλαγής”, με το υπουργείο -επί Δένδια– να ανταλλάσσει βαθμούς ανωτάτων επί τιμή με χρηματικά ποσά για να συνεχιστούν τα έργα βιτρίνας, ενώ αναζητούνται μερικές δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες για μια μακροσκελέστατη λίστα για “μαζέματα” που θέλουν να κάνουν οι επιχειρησιακοί σχηματισμοί σε όλους τους Κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά δεν περισσεύουν… Ούτε προσφέρουν στιγμές επικοινωνιακού μεγαλείου στην πολιτική ηγεσία για να ασχοληθεί με ψιλοπράγματα. Διότι δεν είναι όλοι πραγματικοί ευεργέτες, αλλά υπάρχουν και πολλοί ευκαιριακοί. Μήπως αυτό προσβάλει τους πρώτους; Τους αληθινούς;
Οι «επί τιμή» βαθμοί στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας είχαν ήδη αρχίσει να θυμίζουν άτυπο τιμοκατάλογο, με τις δωρεές να συνοδεύονται από τον αντίστοιχο βαθμό ανωτάτου των Ενόπλων Δυνάμεων. Τώρα, όμως, το σύστημα δείχνει να λειτουργεί και εκτός «καταλόγου».
Ο βαθμός του Αρχιπλοιάρχου επί τιμή απονεμήθηκε στον Γενικό Γραμματέα του ΥΠΕΘΑ Αντώνη Οικονόμου και στον Διονύσιο Κολοβό, αντιπρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους που υπηρετεί στη ΓΔΑΕΕ. Αν αυτή είναι η νέα εκδοχή της «ισχύος» στο ΥΠΕΘΑ, τότε οι στρατιωτικοί βαθμοί έχουν καταντήσει εργαλείο επιβράβευσης για τους ανθρώπους του συστήματος.
Μέχρι τώρα, ο Νίκος Δένδιας προωθούσε το αφήγημα της «προσφοράς». Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Ευάγγελου Μυτιληναίου, τον οποίο προσφώνησε δημόσια «Ταξίαρχε επί τιμή» και είπε ότι αυτός είναι «ο τίτλος που η Πατρίδα διά της υπογραφής της Προέδρου της Δημοκρατίας σας απένειμε».
Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε και στην εκδήλωση για τη Motor Oil. Το ΥΠΕΘΑ ανακοίνωσε ότι στον Ιωάννη Βαρδινογιάννη «απονεμήθηκε η ιδιότητα Εφέδρου Αξιωματικού βαθμού Αρχιπλοιάρχου επί τιμή», ενώ ο ίδιος ο Δένδιας είπε πως «οι Ένοπλες Δυνάμεις της Πατρίδας μας απονέμουν τον βαθμό του Αρχιπλοιάρχου επί τιμή», συνδέοντας ευθέως την απονομή με τις δωρεές της οικογένειας προς στρατιωτικές σχολές, το Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών και το ΓΕΕΘΑ. Το επιχείρημα Δένδια ήταν: Δωρεά, δημόσιος έπαινος, βαθμός.
Έτσι ο υπουργός νομιμοποίησε πολιτικά το «εργαλείο» της απονομής βαθμών. Οι «επί τιμή» βαθμοί δεν εμφανίζονταν ως κάτι σπάνιο και εξαιρετικό, αλλά ως μέρος ενός τρόπου δημόσιας επιβράβευσης και ένταξης προσώπων σε έναν κύκλο τιμητικής εγγύτητας προς τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Τώρα περνάμε σε νέα φάση. Όταν ο ίδιος βαθμός απονέμεται στον διορισμένο από τον πρωθυπουργό Γενικό Γραμματέα του ΥΠΕΘΑ και σε ανώτατο κρατικό λειτουργό που υπηρετεί στη ΓΔΑΕΕ, το επιχείρημα της «ευεργεσίας» δεν αρκεί ούτε ως πρόχειρο άλλοθι.
Ο άτυπος τιμοκατάλογος βγαίνει εκτός καταλόγου. Η στρατιωτική ιεραρχία μετατρέπεται απροκάλυπτα σε μηχανισμό πολιτικής επιβράβευσης.
Ο Αντώνης Οικονόμου είναι Γενικός Γραμματέας του ΥΠΕΘΑ. Και ο Διονύσιος Κολοβός είναι αντιπρόεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και υπηρετεί στη ΓΔΑΕΕ. Με αυτά τα δύο ονόματα, η πρακτική δεν απλώνεται απλώς. Αποκαλύπτει το πραγματικό της εύρος.
Πλήρης αδιαφάνεια στα κριτήρια
Ας δούμε και τη σοβαρή πτυχή της υπόθεσης, που δεν ειναι άλλη απο την πλήρη αδιαφάνεια. Οι απονομές γίνονται με αναφορά στο άρθρο 39 του ν. 3883/2010 και με πρόταση του Συμβουλίου Αρχηγών Γενικών Επιτελείων. Το θεσμικό πλαίσιο, δηλαδή, υπάρχει. Αυτό που δεν υπάρχει δημόσια είναι η ουσία της αιτιολόγησης. Δεν είναι γνωστό ποια συγκεκριμένη προσφορά, ποια ακριβής υπηρεσία ή ποιο ειδικό σκεπτικό οδήγησε σε κάθε απονομή. Το κοινό βλέπει μόνο το αποτέλεσμα. Τον βαθμό. Το όνομα. Την πράξη. Όχι το γιατί.
Ακόμη χειρότερα, παραμένει άγνωστος ο συνολικός αριθμός των προσώπων στα οποία έχουν απονεμηθεί τιμητικοί βαθμοί επί υπουργίας Δένδια. Κάποιες περιπτώσεις έγιναν γνωστές επειδή το ίδιο το ΥΠΕΘΑ τις πρόβαλε δημοσίως. Άλλες φαίνονται μέσα από μεμονωμένες δημοσιεύσεις πράξεων. Όμως συγκεντρωμένη, πλήρης και καθαρή εικόνα δεν υπάρχει.
Πόσοι είναι; Σε ποιους βαθμούς; Με ποια ιδιότητα; Με ποια αιτιολογία; Με ποιο σκεπτικό του ΣΑΓΕ; Και γιατί αυτά τα στοιχεία δεν είναι εύκολα προσβάσιμα όταν μιλάμε για δημόσια απονομή στρατιωτικού βαθμού;
Όσο αυτά τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα, και αφορούν τον πυρήνα της υπόθεσης.
Η Βουλή οφείλει να ζητήσει απαντήσεις
Χρειάζεται κοινοβουλευτική ερώτηση, καθαρή και συγκεκριμένη. Να ζητηθεί από τον υπουργό να καταθέσει τον συνολικό αριθμό των τιμητικών βαθμών που έχουν απονεμηθεί επί θητείας του, ανά κλάδο και ανά βαθμό. Να δοθούν τα ονόματα, η ιδιότητα κάθε προσώπου, η ημερομηνία απονομής και η ειδική αιτιολογία για την οποία προτάθηκε. Να διευκρινιστεί ποια ακριβώς κριτήρια εφαρμόζει το ΣΑΓΕ και ποιο μέρος αυτών θεωρείται μη δημοσιοποιήσιμο. Και να απαντηθεί ευθέως τι και ποιον εξυπηρετεί αυτή η πρακτική.
Γιατί όταν οι βαθμοί μοιράζονται σε εύπορους δωρητές, σε πολιτικούς και σε κρατικούς παράγοντες, είναι ξεκάθαρα θέμα δημόσιας λογοδοσίας.
Όταν ο στρατός μικραίνει, η λίστα των «επί τιμή» μεγαλώνει
Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο έντονη αν δει κανείς την πραγματική εικόνα των Ενόπλων Δυνάμεων. Οι αποστρατείες συνεχίζονται. Οι παραιτήσεις στελεχών είναι διαρκείς. Το προσωπικό πιέζεται και ο στρατός μικραίνει αριθμητικά.
Μέσα σε αυτή την κατάσταση, η επιμονή σε τιμητικές απονομές προς πρόσωπα εκτός της κανονικής στρατιωτικής διαδρομής δεν μοιάζει απλώς άκαιρη. Μοιάζει προκλητική. Γιατί την ώρα που το ανθρώπινο δυναμικό στενεύει, το υπουργείο δείχνει να διευρύνει, έστω συμβολικά, τη δική του λέσχη «επί τιμή».
Η αντίφαση ειναι ορατή: Για τους πολλούς υπάρχει κρίση, αποστρατεία, έξοδος και πίεση. Για τους λίγους υπάρχει και τιμητικός βαθμός.
«Εγώ δεν κατάφερα να γίνω Ταξίαρχος»
Η πιο ισχυρή απάντηση σε αυτή την πολιτική δεν έρχεται από κάποιο κόμμα. Έρχεται από ένα στέλεχος που υπηρέτησε πραγματικά στις Ένοπλες Δυνάμεις.
Ένας συνταγματάρχης με 34 χρόνια πραγματικής υπηρεσίας και περίπου είκοσι εξάμηνα στα ελικόπτερα λέει στο Armyvoice: «εγώ δεν κατάφερα να γίνω Ταξίαρχος, αν και μου είπαν αποστρατεύομαι ευδοκίμως τερματίσας την σταδιοδρομία μου».
Από τη μία υπάρχει ο κόσμος της πραγματικής υπηρεσίας, των μεταθέσεων, των μονάδων, των πτήσεων, των κρίσεων και της φθοράς. Από την άλλη υπάρχει ο κόσμος των τιμητικών απονομών, των τελετών, των τίτλων και των αποφάσεων.
Για τους πρώτους ο βαθμός ήταν στόχος ζωής και συχνά δεν ερχόταν ποτέ. Για τους δεύτερους, ο βαθμός φαίνεται να είναι διαθέσιμος μέσα από μια διαδικασία που οι πολλοί ούτε γνωρίζουν ούτε μπορούν να ελέγξουν.
Τι εξυπηρετεί τελικά αυτή η βιομηχανία απονομών;
Αν ο ΥΕΘΑ Νίκος Δένδιας θεωρεί ότι η απονομή «επί τιμή» βαθμών σε εύπορους δωρητές, πολιτικά πρόσωπα και κρατικούς παράγοντες είναι θεσμικά ορθή, οφείλει να το εξηγήσει δημόσια. Όχι με γενικόλογες αναφορές στην προσφορά, ούτε με επίκληση εσωτερικών διαδικασιών που μένουν στο σκοτάδι.
Και αν δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε πόσοι είναι, ούτε γιατί τιμήθηκαν, ούτε ποιο ακριβώς δημόσιο συμφέρον υπηρετεί αυτή η πρακτική, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι θεσμικό.
Το ερώτημα είναι τι και ποιον εξυπηρετεί αυτή η βιομηχανία απονομών, τη στιγμή που ο πραγματικός στρατός μικραίνει και όσοι τον στήριξαν πραγματικά βλέπουν τη διαδρομή τους να κλείνει χωρίς την αναγνώριση που περίμεναν.
