Ο πύρινος όλεθρος και η κυβερνητική γύμνια: Το άλλοθι των «φυσικών φαινομένων», οι νεκροί πυροσβέστες και η οργή στα αποκαΐδια
Η χώρα καίγεται για άλλη μια χρονιά, την ώρα που το Μέγαρο Μαξίμου πετάει τις ευθύνες στη φύση και υπόσχεται «άμεση στήριξη» κατόπιν εορτής – Η τραγωδία στο Ρέθυμνο με 55.000 στρέμματα στάχτη και δύο νεκρούς, και ο εφιάλτης στο Πόρτο Γερμενό που καταπίνει σπίτια και κόπους μιας ζωής – Το θράσος της εξουσίας, η απουσία ουσιαστικού σχεδίου αντιπυρικής προστασίας και η μόνιμη επωδός των εκκενώσεων αντί της πρόληψης – Το άλλοθι της «φύσης» και η υποκρισία του «έξυπνου» κράτους
Για άλλη μια χρονιά, το ελληνικό καλοκαίρι μετατρέπεται σε έναν ζωντανό εφιάλτη, με τις φλόγες να καταπίνουν δάση, περιουσίες και ανθρώπινες ζωές, ξεγυμνώνοντας πλήρως το αφήγημα του επιτελικού κράτους. Και ενώ η χώρα μετράει ξανά τις πληγές της, η αντίδραση της κυβέρνησης Μητσοτάκη περιορίζεται στο γνωστό, εξοργιστικό ρεπερτόριο: επικοινωνιακή διαχείριση της συμφοράς, υποσχέσεις για μελλοντικές αποζημιώσεις και, το κυριότερο, μια απροκάλυπτη προσπάθεια μετάθεσης των ευθυνών.
Ο πρωθυπουργός, οχυρωμένος πίσω από δηλώσεις περί «ακραίων φυσικών φαινομένων» και επικαλούμενος τα όρια των κυβερνητικών δυνατοτήτων, επιχειρεί να ξεπλύνει την κρατική ανεπάρκεια ρίχνοντας το φταίξιμο αποκλειστικά στη μανία της φύσης. Πρόκειται για την επιτομή της πολιτικής υποκρισίας. Η απουσία ενός σοβαρού, εθνικού σχεδίου αντιπυρικής προστασίας, οι τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα στην Πυροσβεστική, και η μόνιμη υποβάθμιση της πρόληψης δεν είναι «φυσικά φαινόμενα». Είναι συνειδητές πολιτικές επιλογές μιας κυβέρνησης που αντιμετωπίζει την προστασία του φυσικού πλούτου ως περιττό κόστος και όχι ως εθνική επένδυση. Το να δηλώνει κανείς «παρών» μετά την καταστροφή για να μοιράσει αποζημιώσεις-ψίχουλα, την ώρα που το κράτος απουσιάζει εκκωφαντικά την ώρα της πρόληψης, δεν είναι υπευθυνότητα· είναι κοροϊδία.
Η τραγωδία στο Ρέθυμνο και ο πόνος στο Πόρτο Γερμενό
Ο πραγματικός λογαριασμός αυτής της εγκληματικής αδιαφορίας γράφεται στα αποκαΐδια και τις ανθρώπινες απώλειες. Στο Νότιο Ρέθυμνο, η βιβλική καταστροφή άφησε πίσω της 55.000 καμένα στρέμματα, κατεστραμμένες καλλιέργειες και κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις. Όμως, το βαρύτερο τίμημα πληρώθηκε σε ανθρώπινες ζωές, με τον τραγικό θάνατο δύο πυροσβεστών που παγιδεύτηκαν στις φλόγες την ώρα του καθήκοντος. Η εικόνα της ελληνικής σημαίας, των φωτογραφιών και των λευκών λουλουδιών στο σημείο της θυσίας τους, αποτελεί την πιο σκληρή καταδίκη για ένα κράτος που στέλνει τους ανθρώπους του στη μάχη χωρίς την απαραίτητη θωράκιση.
Την ίδια στιγμή, ο εφιάλτης ζωντανεύει στη δυτική Αττική. Το Πόρτο Γερμενό και τα Μέγαρα δοκιμάζονται άγρια, με τις φλόγες να μπαίνουν σε κατοικημένες περιοχές, μετατρέποντας σε στάχτη δεκάδες σπίτια και κόπους μιας ζωής. Οι μαρτυρίες των κατοίκων που βλέπουν τους κόπους δεκαετιών να χάνονται μέσα σε μια νύχτα είναι γροθιά στο στομάχι. Άνθρωποι που έχυσαν αίμα για να στήσουν ένα σπιτικό βρίσκονται σήμερα στον δρόμο, παρακολουθώντας ανήμποροι την καταστροφή, με μόνη οδηγία από το κράτος το μήνυμα του 112 για εκκένωση.
Η λογική της εκκένωσης και το έγκλημα διαρκείας
Το δόγμα του «εκκενώστε για να σωθείτε», το οποίο έχει αναχθεί σε υπέρτατη κυβερνητική στρατηγική, δεν αποτελεί πλέον απόδειξη αποτελεσματικότητας, αλλά ομολογία ανικανότητας. Όταν η μόνη απάντηση του κράτους απέναντι στη φωτιά είναι η άτακτη φυγή των πολιτών και η παράδοση του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος στις φλόγες, η έννοια της Πολιτικής Προστασίας έχει ακυρωθεί στην πράξη.
Όσο η κυβέρνηση αρνείται να ενισχύσει ουσιαστικά τον κρατικό μηχανισμό, όσο τα δάση παραμένουν ακαθάριστα και όσο οι πυροσβέστες (όπως οι εποχικοί που διαμαρτύρονται δικαιολογημένα για την υποκρισία των κυβερνητικών δηλώσεων) παραμένουν όμηροι μιας κοντόφθαλμης λογικής, η Ελλάδα θα συνεχίσει να καίγεται κάθε Αύγουστο.
Η χώρα δεν χρειάζεται άλλα συλλυπητήρια ούτε επικοινωνιακά «έξυπνα» γυαλιά. Χρειάζεται ένα κράτος που θα προστατεύει, θα προλαμβάνει και θα σέβεται τον ιδρώτα και τη ζωή των πολιτών του. Και αυτό το κράτος, υπό τη σημερινή κυβέρνηση, αποδεικνύεται τραγικά απόν.
