Αγοράζουμε όπλα, αλλά με την εθνική αυτονομία τι γίνεται κύριε Δενδια;
Η πρόσφατη απόφαση του ΚΥΣΕΑ να εγκρίνει νέο πακέτο εξοπλιστικών προγραμμάτων ύψους 4,2 δισ. ευρώ εντάσσεται στον συνολικό μακροπρόθεσμο αμυντικό σχεδιασμό, ο οποίος για την περίοδο 2025-2036 ανέρχεται σε περίπου 24 δισ. ευρώ.
Η απόφαση αυτή παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως ακόμη μία απόδειξη της αποφασιστικότητάς της να ενισχύσει την αμυντική θωράκιση της χώρας. Ανακοινώθηκαν νέες προμήθειες, επιβεβαιώθηκαν υψηλές αμυντικές δαπάνες και καλλιεργήθηκε η εικόνα μιας χώρας που ενισχύει συστηματικά τις αμυντικές της δυνατότητες απέναντι στις σύγχρονες απειλές.
Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, αντίστοιχα εξοπλιστικά προγράμματα δεν αντιμετωπίζονται μόνο ως αμυντικές δαπάνες, αλλά και ως εργαλεία βιομηχανικής και τεχνολογικής πολιτικής. Συνοδεύονται από συγκεκριμένες δεσμεύσεις για συμμετοχή της εγχώριας βιομηχανίας, μεταφορά τεχνογνωσίας, συμπαραγωγή και ανάπτυξη εθνικών δυνατοτήτων.
Το εύλογο ερώτημα, λοιπόν, είναι ποιο είναι το πραγματικό εθνικό αποτύπωμα αυτών των δισεκατομμυρίων που δαπανώνται για τα εξοπλιστικά προγράμματα;
Πόση τεχνολογία, πόση παραγωγή, πόσες θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης και πόση στρατηγική αυτονομία θα μείνουν τελικά στην Ελλάδα;
Αν δεν υπάρχουν πειστικές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, τότε η συζήτηση για τους εξοπλισμούς παραμένει ελλιπής. Και η κυβερνητική πολιτική παραμένει εγκλωβισμένη στη λογική της αγοράς του τελικού προϊόντος.
Με άλλα λόγια, αγοράζουμε αποτρεπτική ισχύ, αλλά όχι την ελευθερία άσκησής της.
