Το σκάνδαλο με τα «σπιτάκια»: Το φαγοπότι της ΤΕΧΑΝ, ο πανικός στο Μαξίμου και η θηλιά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας

 Η περιβόητη «πράσινη μετάβαση» που ευαγγελίζεται νυχθημερόν το Μέγαρο Μαξίμου αποδεικνύεται τελικά το πιο καλοστημένο και προσοδοφόρο «πλυντήριο» διασπάθισης δημοσίου χρήματος. Η υπόθεση με τα λεγόμενα «σπιτάκια ανακύκλωσης» και τον σκανδαλώδη ρόλο της ΤΕΧΑΝ είναι η επιτομή της κυβερνητικής διαπλοκής. Την ώρα που η ελληνική κοινωνία μετράει και το τελευταίο ευρώ για να επιβιώσει, το σύστημα εξουσίας έστησε ένα αδιανόητο πάρτι εκατομμυρίων, κοστολογώντας αυτά τα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας κουβούκλια έως και 300.000 ευρώ το καθένα! Μιλάμε για τιμές που προκαλούν ίλιγγο και δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, επιβεβαιώνοντας πως ο πραγματικός στόχος δεν ήταν η προστασία του περιβάλλοντος, αλλά το άδειασμα των κοινοτικών ταμείων στις τσέπες συγκεκριμένων, «εκλεκτών» εργολάβων.

Η μεθόδευση αυτού του τεράστιου σκανδάλου έγινε με τους πλέον κυνικούς και παλαιοκομματικούς όρους. Τα ελεγκτικά πορίσματα που κυκλοφορούν στα σκοτεινά συρτάρια της εξουσίας αποκαλύπτουν «φωτογραφικούς» διαγωνισμούς με περιορισμένο έως ανύπαρκτο ανταγωνισμό, όπου συνδεδεμένες εταιρείες φέρονται να έπαιζαν τον ρόλο του “λαγού” για να νομιμοποιήσουν την αρπαχτή. Όμως, η κυβέρνηση υπολόγισε χωρίς τον ξενοδόχο. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ήδη ανοίξει τον φάκελο της συγκεκριμένης υπόθεσης, βάζοντας στο μικροσκόπιο τη διαδρομή των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών δεν τρώνε κουτόχορτο με τα δήθεν «ανταποδοτικά οφέλη» που πλασάρουν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια, και η έρευνά τους προκαλεί πλέον απανωτά εγκεφαλικά στους ενοίκους του Μαξίμου, οι οποίοι τρέμουν τη στιγμή που οι ευρωπαϊκές χειροπέδες θα αρχίσουν να σφίγγουν γύρω από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα του συστήματος.

Το πιο εξοργιστικό, ωστόσο, σε αυτή τη δυσώδη υπόθεση είναι η απόλυτη κοροϊδία γύρω από την πραγματική αποτελεσματικότητα αυτών των πανάκριβων εγκαταστάσεων. Αντί να λύσουν το δραματικό πρόβλημα της Ελλάδας που παραμένει ουραγός στην ανακύκλωση, τα “σπιτάκια” λειτουργούν ως πανάκριβες, σιδερένιες βιτρίνες, χωρίς κανένα ανεξάρτητο, σοβαρό σύστημα παρακολούθησης για το πού καταλήγουν πραγματικά τα υλικά. Η απουσία στοιχειώδους ελέγχου των ροών αποδεικνύει ότι το περιβαλλοντικό αποτύπωμα ήταν απλώς η πρόφαση για τη μπίζνα. Αυτή η σκανδαλώδης υπόθεση αποτελεί τον οριστικό πολιτικό ενταφιασμό του αφηγήματος περί «επιτελικού κράτους». Η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον απόλυτα εγκλωβισμένη ανάμεσα στην κοινωνική οργή και τη δαγκάνα της ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης, αποδεικνύοντας πως το μόνο πράγμα που ξέρει να ανακυκλώνει με επιτυχία είναι η διαφθορά και η διαπλοκή.