Το σκάνδαλο των Σκουριών με μια ματιά ΧΡΥΣΑ ΚΕΡΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗ — ΨΙΧΟΥΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ!
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πανηγυρίζει για την Eldorado Gold και την «επένδυση» στις Σκουριές. Μόνο που πίσω από τους χρυσούς πανηγυρισμούς βρίσκεται το δημόσιο χρήμα, ενώ ο λογαριασμός κινδυνεύει να καταλήξει, όπως πάντα, στον πολίτη! 200 εκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης για την Eldorado Gold, με ιδιαίτερα ευνοϊκούς χρηματοδοτικούς όρους, σύμφωνα με τις καταγγελίες που έχουν διατυπωθεί.
Και την ίδια ώρα.....Μόλις 133 εκατομμύρια ευρώ για τις λειτουργικές ανάγκες ΟΛΩΝ των δημόσιων πανεπιστημίων της χώρας, σύμφωνα με τα ποσά που επικαλείται η σχετική καταγγελία. Για την πολυεθνική βρίσκονται εκατοντάδες εκατομμύρια. Για τα πανεπιστήμια, την παιδεία και τις κοινωνικές ανάγκες, η κυβέρνηση ανακαλύπτει ξαφνικά τη λέξη «περιορισμοί». Αυτό δεν είναι ελεύθερη αγορά. Είναι κρατική στήριξη με επιλεκτικούς αποδέκτες!
Οι κυβερνώντες που υμνούν την ιδιωτική πρωτοβουλία και παρουσιάζουν το κράτος ως εμπόδιο, αποδεικνύονται ιδιαίτερα πρόθυμοι να αξιοποιούν το δημόσιο χρήμα όταν πρόκειται για τη στήριξη μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.
Όταν, όμως, οι πολίτες ζητούν καλύτερη υγεία, παιδεία και προστασία της ζωής τους, τότε αρχίζουν οι δικαιολογίες.
ΣΚΟΥΡΙΕΣ: Ο ΧΡΥΣΟΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ — ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ;
Πίσω από τις κορδέλες, τις φωτογραφίες και τα κυβερνητικά χαμόγελα βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα: ποιο είναι το πραγματικό κόστος αυτής της εξόρυξης για το περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες;
1. ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ
Εκτάσεις δάσους αποψιλώνονται για να προχωρήσει η εξόρυξη.
Η προστασία του περιβάλλοντος διαφημίζεται στα λόγια, αλλά όταν συγκρούεται με τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, η προστασία της φύσης φαίνεται να περνά σε δεύτερη μοίρα.
2. ΤΟ ΝΕΡΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ
Οι ανησυχίες για την ποιότητα των υπόγειων υδάτων και τις επιπτώσεις της εξόρυξης δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ενοχλητικές λεπτομέρειες.
Οι τοπικές κοινωνίες δικαιούνται καθαρές απαντήσεις, ανεξάρτητους ελέγχους και δημόσια πρόσβαση στα αποτελέσματα των μετρήσεων.
Το καθαρό νερό είναι δικαίωμα των πολιτών, όχι παράπλευρη υπόθεση μιας επένδυσης.
3. Η ΣΚΟΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΑ
Έχουν διατυπωθεί σοβαρές καταγγελίες για κινδύνους από τη σκόνη και για την παρουσία επικίνδυνων ορυκτών υλών στο μεταλλευτικό υλικό.
Εφόσον υπάρχουν στοιχεία για αμίαντο ή άλλους επικίνδυνους παράγοντες, απαιτούνται διαφανείς επιστημονικοί έλεγχοι και ουσιαστική προστασία της δημόσιας υγείας.
Η υγεία των ανθρώπων δεν μπορεί να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα για κανένα επιχειρηματικό σχέδιο.
4. Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΑΣ
Τι απέγιναν οι δεσμεύσεις για την εγχώρια επεξεργασία του μεταλλεύματος και την παραγωγή προστιθέμενης αξίας στην Ελλάδα;
Η αλλαγή της σύμβασης το 2021 και οι όροι που διέπουν την επένδυση απαιτούν δημόσιο έλεγχο και ξεκάθαρες απαντήσεις.
Πόσα πραγματικά κερδίζει η ελληνική κοινωνία;
Πόσες θέσεις εργασίας δημιουργούνται με σταθερούς όρους;
Πόσα έσοδα επιστρέφουν στη χώρα;
Δεν αρκεί να μετριέται ο χρυσός που βγαίνει από το έδαφος. Πρέπει να μετριέται και τι μένει στον τόπο!
ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ;
Η υπόθεση των μεταλλείων της Χαλκιδικής έχει σημαδευτεί επί χρόνια από δικαστικές διαμάχες, αντιπαραθέσεις για τους όρους εκμετάλλευσης και καταγγελίες για τη φορολογική μεταχείριση της εταιρείας.
Η τιμή μεταβίβασης των μεταλλείων και οι φορολογικές δομές που έχουν καταγγελθεί από οργανώσεις, όπως η SOMO, γεννούν ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν με επικοινωνιακές φιέστες.
Το δημόσιο συμφέρον δεν είναι διακοσμητική φράση σε κυβερνητικά δελτία Τύπου.
Απαιτεί να γνωρίζουν οι πολίτες ποιος χρηματοδοτείται, με ποιους όρους, ποιος εισπράττει τα κέρδη και ποιος αναλαμβάνει τους κινδύνους.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία:
Όταν τα κέρδη είναι ιδιωτικά, αλλά οι κίνδυνοι για το περιβάλλον και την κοινωνία μπορεί να είναι δημόσιοι, δεν πρόκειται για ισότιμη ανάπτυξη.
Πρόκειται για μια επικίνδυνη ανισορροπία υπέρ των ισχυρών.
ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΜΕ;
Για τις κυβερνητικές φιέστες βρίσκονται πάντα κάμερες, μικρόφωνα και πανηγυρικοί τίτλοι.
Για τις δύσκολες ερωτήσεις, τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και την πραγματική κατανομή των οικονομικών ωφελειών, η δημόσια συζήτηση συχνά δεν έχει την ίδια ένταση.
Και όταν η ενημέρωση επηρεάζεται από διαφημίσεις, χορηγίες και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, η κοινωνία δικαιούται να απαιτεί περισσότερη ανεξαρτησία και λιγότερη προπαγάνδα.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ: ΠΟΙΟΝ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ; ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ Ή ΤΗΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗ;
Δεν γίνεται να διατίθενται εκατοντάδες εκατομμύρια για τη στήριξη μιας μεγάλης επένδυσης, ενώ για την παιδεία, το περιβάλλον και την προστασία της κοινωνίας να περισσεύουν μόνο υποσχέσεις και δικαιολογίες.
Δεν γίνεται κάθε επιχειρηματικό σχέδιο να βαφτίζεται «εθνική επιτυχία» και κάθε αντίρρηση να παρουσιάζεται ως «εμπόδιο στην ανάπτυξη».
Δεν γίνεται ο φυσικός πλούτος της χώρας να αντιμετωπίζεται ως λάφυρο και οι άνθρωποι που ζουν δίπλα του να καλούνται απλώς να αποδεχτούν τις συνέπειες.
Η ανάπτυξη χωρίς κοινωνικό όφελος, χωρίς διαφάνεια και χωρίς ουσιαστική περιβαλλοντική προστασία δεν είναι πρόοδος. Είναι ένας λογαριασμός που κάποιος άλλος θα κληθεί να πληρώσει.
Και αυτός ο κάποιος είναι συνήθως ο απλός πολίτης.
Η κοινωνία απαιτεί διαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.
Οι πολίτες δικαιούνται καθαρό νερό, καθαρό περιβάλλον και ουσιαστική προστασία της δημόσιας υγείας.
Ο φυσικός πλούτος της χώρας οφείλει να υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και όχι αποκλειστικά τα κέρδη των πολυεθνικών.
