Βατερλό στο Λιβυκό ... Ώρα για παραιτήσεις στην Κυβέρνηση
Οι τελευταίες εξελίξεις στη Λιβύη, οπότε το υποτιθέμενο πιο “φιλικό” κομμάτι στην Ελλάδα, το λιβυκό Κοινοβούλιο που εδρεύει στην Ανατολική Λιβύη και φέρεται να ελέγχεται από τον “σύμμαχο” του Κ. Μητσοτάκη, δήθεν “στρατάρχη” Χαλίφα Χάφταρ, υπερψήφισε το – πέραν πάσης γεωγραφικής λογικής και κανόνων του διεθνούς Δικαίου – τουρκολιβυκό μνημόνιο οριοθέτησης ΑΟΖ Λιβύης – Τουρκίας, σηματοδοτούν το πλήρες ναυάγιο της κυβέρνησης στα θολά νερά του Λιβυκού.
Η εξέλιξη φαινόταν αναμενόμενη, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα. Πρόσφατα, μάλιστα, είχε γίνει γνωστό ότι η “κυβέρνηση” της Τρίπολης, η οποία ελέγχει τη δυτική πλευρά της χώρας, έστειλε νότα προς την Αθήνα, σύμφωνα με την οποία, εάν η Ελλάδα προχωρήσει σε έρευνες και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης, θα διακόψει τις ελληνο-λιβυκές συνομιλίες για την οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας – Λιβύης.
Στο μεταξύ, στο Τόμπρουκ, στην Ανατολική Λιβύη, όπου εδρεύει το λιβυκό Κοινοβούλιο, απομακρύνθηκε ο πρόεδρός του, Ακίλα Σαλέχ, ο οποίος επί σειρά ετών μπλόκαρε την ψήφιση του τουρκολιβυκού μνημονίου. Ταυτόχρονα, η τουρκική πλευρά είχε αναπτύξει ιδιαίτερα μεγάλη κινητικότητα εδώ και πολλούς μήνες, προκειμένου να ανατρέψει τους συσχετισμούς στο λιβυκό Κοινοβούλιο, και βέβαια για να προσεταιριστεί την υποτιθέμενη “σύμμαχο” της κυβέρνησης Μητσοτάκη, την “φαμίλια Χάφταρ”, του “τοπάρχη” της Α. Λιβύης, Χαλίφα Χάφταρ.
Την ίδια στιγμή, ήταν ηλίου φαεινότερο, ότι στη διχασμένη Λιβύη, ανεξαρτήτως των συγκρουσιακών σχέσεων των δυτικών και ανατολικών περιοχών, στα εθνικά θέματα, και ιδιαίτερα ως προς την Ελλάδα, οι θέσεις τους συνέπιπταν. Κάτι που υποθαλπόταν από την Τουρκία πρωτίστως, αλλά και από την αδιαφορία και ανοχή άλλων “συμμαχικών” δυνάμεων, όπως η Ιταλία, ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ, Μασάντ Μπούλος, κ.ο.κ.
Η απαράδεκτη πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ειδικά ως προς τη Λιβύη, δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Το τωρινό ναυάγιό της στα νερά του Λιβυκού, είναι αποτέλεσμα ολέθριων χειρισμών από την πρώτη στιγμή που έγινε κυβέρνηση η ΝΔ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν στο τέλος του 2019 η “κυβέρνηση” της Τρίπολης και η Αγκυρα συνυπέγραψαν το τουρκολιβυκό μνημόνιο, η Αθήνα πιάστηκε στον ύπνο. Κι’ αυτό, ενώ ήταν γνωστό ήδη από το καλοκαίρι του 2019 ότι μεθοδεύεται η υπογραφή του τουρκολιβυκού. Ούτε καν ενδιαφέρθηκε τότε η κυβέρνηση της ΝΔ γι’ αυτό. Που να ασχοληθεί, άλλωστε, όταν το μόνο που την ενδιέφερε, ήταν να αλώσει το κράτος και να καταστήσει τη χώρα βιλαέτι της “φαμίλιας Μητσοτάκη” και των διαπλεκόμενων μεγαλοεπιχειρηματιών, συνεταίρων της.
Στη συνέχεια, τόσο ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, όσο και ο νυν, Γιώργος Γεραπετρίτης, χειρίστηκαν ατυχέστατα το θέμα.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Οτι ο Ν. Δένδιας, σε μια πρωτοφανώς σπασμωδική ενέργεια, όταν έγινε γνωστό το τουκολιβυκό μνημόνιο, το 2019, είχε απελάσει τον τότε φιλέλληνα πρέσβη της Λιβύης στην Αθήνα, ο οποίος στη συνέχεια έγινε πρόεδρος της Λιβύης;
Να θυμηθούμε ότι ο Γ. Γεραπετρίτης διαφήμιζε τις σχέσεις του με την “φαμίλια Χαφταρ” και ότι μόλις φέτος τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο επαίρετο δημοσίως ότι “κλείσαμε χαίνουσες πληγές, όπως με τη Λιβύη, και διευρύναμε το διπλωματικό μας αποτύπωμα παντού στον κόσμο”, καθώς και ότι “σήμερα είμαστε από τις μόνες χώρες, οι οποίες συνομιλούν με τη Λιβύη και μπορούμε να έχουμε μια σοβαρή επιδραστικότητα”;
Τόσο … μακριά έβλεπαν οι φοβεροί και τρομεροί παντογνώστες της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης (!).
Απορίας άξιοι είναι και οι χειρισμοί της υφυπουργού Εξωτερικών, Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, της χαρακτηριζόμενης ως “εκλεκτής” του μεγάρου Μαξίμου, η οποία ήταν επιφορτισμένη με τον διάλογο Ελλάδας – Λιβύης. Μόλις το καλοκαίρι, το ΥΠΕΞ πανηγύριζε για τις επαφές που είχε η ίδια με την λιβυκή πλευρά. Αραγε, αυτή η … ικανότατη διπλωμάτις, όπως την θεωρούν τα φίλα προσκείμενα στην ίδια μεγάλα ΜΜΕ, δεν πήρε καν … μυρουδιά τι παιχνίδι παιζόταν στο τρίγωνο Αγκυρα – Βεγγάζη (Α. Λιβύη) – Τρίπολη (Δ. Λιβύη).
Η Αθήνα, καθ’ όλη την επταετία Μητσοτάκη, ουδόλως ασχολήθηκε σοβαρά με το Λιβυκό, παρ’ ότι εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα για τα γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας μας. Πόσο μάλλον, που η Λιβύη είναι μια χώρα, με μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού της και των ηγεσιών της, ιστορικά, φίλα προσκείμενα στην Ελλάδα.
Τουναντίον, η Αθήνα μονίμως γινόταν ουρά των πολιτικών που χάραζε τη μια η Αίγυπτος, την άλλη τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, κ.ο.κ. Η χώρα μας έφτασε στο σημείο, επί σειρά πολλών ετών, να μην έχει καταφέρει ούτε καν να βρει πρέσβη για να διορίσει στη Λιβύη. Το αντίθετο, η Τουρκία είχε αναπτύξει εξαιρετικά μεγάλη στρατιωτική και διπλωματική κινητικότητα, που τώρα της αποφέρει καρπούς. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φέρει ακέραια την ευθύνη γι’ αυτή την κακή για την Ελλάδα τελευταία εξέλιξη.
Η προσχώρηση του λιβυκού Κοινοβουλίου στο στρατόπεδο των υπέρμαχων του τουρκολιβυκού μνημονίου, που πάντως δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία, θεωρείται πρωτίστως ως ήττα των ελληνικών εθνικών συμφερόντων, ενώ έχει προκαλέσει θερμούς πανηγυρισμούς στην Αγκυρα.
Ο εξαιρετικά φίλα προσκείμενος στην Ελλάδα, αναλυτής, Sean Mathews, γράφει σε ανάρτησή του στα social media: “Αυτή είναι μια μεγάλη ήττα για την Ελλάδα. Ερώτηση προς την Αθήνα: Πού ήταν οι στρατηγικοί εταίροι της που υποστηρίζουν τον Χάφταρ; Δύο βασικοί υποστηρικτές: Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ισραήλ. Γιατί δεν κινητοποιήθηκαν;”
Ενδιαφέρον έχουν, όμως, και σχολιασμοί της τουρκικής πλευράς που πρόσκειται στον Τ. Ερντογάν. Ο αναλυτής, Levent Kemal, σε ανάρτησή του θεωρεί ότι η επικύρωση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της “θαλάσσιας συμφωνίας Τουρκίας – Λιβύης, αποτελεί ένα μεγάλο διπλωματικό πλήγμα για την Ελλάδα, μια πραγματική ανατροπή για τον ενεργειακό άξονα Ισραήλ – Ελλάδα – Κύπρος, και μια σαφή νίκη για την Άγκυρα.
